Dancing queen

Dancing Queen

Wie oude beelden van een 2 jarige Rox terug zal kijken zal iets opvallen. Een vrolijk klein blond meisje. Maar niet alleen dat is wat opvalt, beelden die er zijn laten allemaal hetzelfde zien. Ik danste, ik danste heel de wereld rond.

Een tijdje geleden deelde Ester het nummer van Ed Sheeran, Thinking out loud. Ik vind zijn nummers sowieso om bij weg te smelten, maar de clip had ik nog nooit gezien. Jezus, dat dansen wat prachtig zeg… En toen realiseerde ik dat ik het misschien ook wel erg mis.

Ja, wat een kleine twist. Ik was het meisje dat echt letterlijk de wereld weg danste. Vanaf kleins af aan stond ik op het podium op kinderen voor kinderen te dansen, was mijn slaapkamer mijn oefenruimte en onder de douche draaide ik geregeld wat rondjes (met alle gevolgen van dien, auw). Het kan dan natuurlijk ook niet anders dan dat ik danslessen zou nemen. En dat deed ik. Eigenlijk vrij laat als ik eerlijk ben. Een jaar of 13 was ik toen ik voor het eerst mijn eerste dansjes deed in een heuse dansschool. Nee, niet de Ed Sheeran moves, ik was toen totaal niet zwierig en hield meer van iets met meer ritme. Plus hallo stijldansen dat hoort bij je opvoeding? Ik weigerde en deed wat ik zelf wilde. Ik ging een streetdance hiphop combinatie te gemoed. Ik leerde bouncen, shaken en ook wat basis moves van breakdance. Het hoogtepunt vond ik de streetdouble. Een combinatie van stijldansen met streetdance in koppel vorm. Mijn wereld leek even compleet..

Maar goed er moesten prioriteiten gesteld worden, school ging slecht en mijn toekomst op een vwo diploma verdween als sneeuw voor de zon. Ik stopte met dansen, in de dansschool dan.

Ik danste door, op feestjes in mijn eigen slaapkamer podium en eigenlijk wanneer ik zin had. Maar nu, op een bijna 24 jarige leeftijd lijkt het weg. Maar als ik dan toch van die filmpjes zie krijg ik weer kriebels in mijn buik. Voel ik mijn benen weer, hoe ze voelden naar dagen trainen, voel ik weer hoe vrij ik mij voelde als mijn voeten een geniaal voetenwerk liet doen. Vandaag de dag ben ik lang niet meer zo soepel en is mijn gedans wellicht meer een harkig toneelstukje dat nergens op slaat. Maar stiekem mis ik het wel.

Eigenlijk is het grappig om te zien hoe zo’n simpele videoclip zoveel naar boven kan brengen. Zal ik ooit weer gaan dansen? Well.. ik denk dat ooit de openingsdans op mijn bruiloft wel wat moves gaat bevatten uit mijn verleden. Ik blijf toch stiekem dat kleine meisje, die dan in haar prinsessenjurk een ware ballroom dance wil wegzetten. Maar dat is nog wel even weg van nu…

Houd jij van dansen?

1 Reactie op Dancing queen

  1. Estrella

    Haha, het is toch wel bizar dat we zelfs op dit vlak nog overeenkomsten vertonen. Ik heb dan weliswaar nooit dat soort stijl gedanst, maar dansen deed ik wel en ik was er gek op. Ik ben zelf begonnen met klassiek ballet omdat dat de basis zou zijn voor als je verder wilde met dansen. Ik vond het alleen verschrikkelijk en heb het volgens mij niet langer dan één of twee jaar gedaan. Verder deed ik jazzballet en aerobics en daarna stopt het eigenlijk. Echt op een dansschool heb ik nooit gezeten. Stijldansen moest ik sowieso niks van weten, dat vond ik suf. Ik danste wel elke zaterdag als ik uit ging. Anderen gingen om te zuipen of om iemand van het andere geslacht te scoren, ik stond van de eerste tot en met de laatste minuut op de dansvloer en leefde me daar uit. Ik kreeg ook best vaak complimentjes over mijn moves en mensen die vroegen of ik het hen ook kon leren. Uhhh. Maar grappig dat jij dus ook ‘iets’ met dansen hebt. Zelf doe ik het tegenwoordig niet meer. Geen gelegenheid voor en ik zie mezelf nog niet echt door het huis swingen. De buren zoudeh het eens zien…

    24 nov 2014 - Reply

Geef een reactie