Mystery man

Het gevoel van knikkende knieën. Voor mij waren ze op dit gebied nieuw. Met uiterste concentratie werkte ik mijn lipstick bij. Een dieprode kleur. Ik ging dit echt doen.

Het was een “onbekende” die mij zover had gekregen. Het begon eigenlijk simpelweg maar met een idiote weddenschap waarin ik mijzelf weer eens moest bewijzen. “Tinder? Wedden dat ik zo een match heb.” Gelijk had ik. Maar het moment dat de foto met diep donkere bruine ogen en die wilde in model gebrachte krullen mijn revue passeerde wist ik het.

Swipe, set, match. Ach het was wellicht de zoveelste al. Maar dit keer was het anders. Zijn gezicht, hij kwam mij verdacht bekend voor. The classic story… Meisje ziet jongen, raakt verward van zijn charmes. Het blijft bij staren, end of story…. Ik was dat meisje op de middelbare school die oogjes had op van die wonderschone objecten maar er simpelweg nooit wat mee deed. Ja, hij was het zogenaamde lichtpuntje tijdens een wiskunde les als hij in de gang voorbij liep. Zucht…

Hoe dan ook, het was nu wel een match. De vlotte babbel op de chat en het naar elkaar toe spelen van flauwe woordspelingen maakte dat ik geïnteresseerd werd.

Ik gaf hem de naam mystery man, hij was het toen, maar ook zeker nu. Één perfect potje flirten dat leidt naar nieuwsgierigheid. Ondanks dat ik nu wel aan zet was. Nee, liefde kon en kan ik het nog steeds niet noemen. Wellicht pure lust naar een inhaalslag van puberaal gedrag.

Donderdagavond, daar stond ik dan op het station. Ja, echt die knikkende knieën. In jaren had ik niet gedacht dat ik op dit punt ging belanden. Een ordinaire booty call zou je het kunnen noemen. Maar hé, beter je prijs 10 jaar later bemachtigen dan helemaal niet, toch……

“Ik heb een probleem, mijn moeder gaat niet weg..” stuurde hij. Ik voelde bijna zijn teleurstelling, of was het die van mij? Trots dat ik was stuurde ik:” Ik wacht wel, text me when you’re ready ;)” “Stoer hoor”, dacht ik bij mijzelf. Doen alsof je date terwijl manlief gewoon op de bank thuis zit.

Een trillend geluid haalde mij uit mijn droomwereld, die waar ik mystery man na 10 jaar eindelijk zou krijgen. “Hey jij, wat doe je vanavond?”

Daar stond ik dan, mijn gedrag veranderde in een seconde van de helse rebel naar de normale ik. Een korte sprint en ik haalde net de trein. “Ik kom eraan, zie je over 40 minuutjes 😉 Kom maar op met een goed gesprek!” stuurde ik. Het was niet een tindermatch maar een ouderwetse romance. Iets met zonnebloemen en een valentijnskaart. Nee, een zonnebloemen kaart… Schoolplein, knikkers en de Harry Potter Hype. Het was één van die vrienden die je al kent sinds je “verkering met kusjes zijn vies periode”.

Daar stond ik dan, 40 minuten laten, weer met die knikkende knieën, maar dan van de kou. Station Eindhoven, mijn down to memories lane. Ik omhelsde één van mijn beste vrienden. “Tijd voor wijn…”